شعرایه/نیماشکرکردی

"آه" وقتی از دل بی تاب بیرون می زند از دو چشمم گوهری نایاب بیرون می زند ؛ اشک خواهد ریخت گاه انسان بی احساس هم کز درون سنگ گاهی آب بیرون می زند می شود در عمق زشتی هم به زیبایی شکفت همچو نیلوفر که از مرداب بیرون می زند گر تماشایی شدم ای ماه ، از تاثیر توست همچو ابری که از آن مهتاب بیرون می زند نشکند تا قلب شاعر نیست شعرش دلنشین از گل پرپر گلاب ناب بیرون می زند نیماشکرکردی...

به چشمم سرمه ای از خاک پایت جهانی انس دارد با صدایت به کفرم شهره بودم در دو عالم مسلمان کرد من را "ربنا"یت نیماشکرکردی تقدیم به حضرت عشق استاد محمدرضا شجریان...

شبی در فکر معشوقم نشستم که بنویسم دوبیتی از شکستم ولیکن خواستم در کف بمانید از این رو آخرش را "باز" بستم نیماشکرکردی ...